Meşcere-i Sa'adet

Meşcere-i Sa'adet Semâdan bir sehâb-ı rûşen asâ mâh-ı enver Bütün arza dökerdi bir ziyâ-yı lâciverdi; Bütün ormana bir hüsn-i semâvi bahş iderdi O nûr-ı laciverdî, ol ol kebude-i münevver. Bu ormanda iki mest-i şebâbın zıll-ı zerdi Düşerdi hâke mehtâbın ziyâsıyla beraber. Çekerdi ol delikanlı ile ol taze duhter Muhabbet namını verdikleri bir tatlı derdi! İki sevdâzede nûr-ı zelâl içre giderdi; Delikanlı: «Evet» dirdi ne söylerse ol duhter; Delikanlı ne söylerse o kız tasdik iderdi..... Ol çifte nevcivân bir bûseyi taksîm iderken, «Bu ormandır sa'adetle hemagûş oldıgı yer!» Diyordı şûh-ı sevdâ durdâ bir nahl-i terden!