Münacât (Servet-i Fünûn, 1500)

Münâcât Senmisin hâlikım o sönmez ateş Ki cihân daima içinde yanar? Gökte gündüz senin gözün mü gündeş? Gece gözyaşların mı yıldızlar? Arş u kürsîde loş duran yerine Aynı hayretle yer ve gök bakıyor. İçimizden senin ak ellerine Kanla gözyaşlı şüpheler akıyor. Geldi lüknet bütün beyânımıza İsmini söyledikçe titreyek; Sıgmıyord titreyen lisânımıza Senin ismin senin dilinde gerek. Burkulur ye's ile takallustan Seni inkâr eden zavallı agız. Bize, ya rab görün ufuk gibi sen: Çölde biz bir serâba muhtâcız. Kalbe ilkâ-yı mü'miniyettle Niçin îmânı etmedin te'min? Ya ilahi degilmisin, söyle Yoksa kendin de varlıgından emîn? Kapılıp hep hayale, hep hisse Seni bir gölge sandıgım çoktur. Kulagım duymuyor gözüm görse Neyleyim başka kudretim yoktur.   Bir emîrim diyâr-ı gaflette Ki karanlıkta gölgedir tahtım; Tûr-ı sinâyı şekk ü hayrette Ben sagır bir kelimi bedbahtım. Sen semî'in kulaklarında donar Kalbine varmak isteyen girye. Sana yerden çıkan tazarrûlar Bir donuk samt olur, döner geriye. Sana baglanmak isteyen her kol Bir karanlıkta çırpınır ancak Ya rahîm, asrımızda bâri var ol Yerde 'aczinden aglayanlara bak! Arza gösterir ki şekl-i şefkatini Kara toprakta bir nakış gülsün; Öyle bast et ki sakf-ı cennetini Gölgesinde cehennem örtülsün. Cenab Şahabeddin