Nevrûz-ı İştiyâk

Nevrûz-ı İştiyâk Ben, gözlerimin önümde, sükût u ummîd ile, Memnûn ü bîhaber, halecansız, gurursuz, Şehrâh-ı 'ömrü kat' ediyordum fütursuz. Mahfûz u müstetîr gibi bir nahl-i bîd ile Pîrâmenimde vardı bir âsâyiş-i zılâl; Tehzîd ederdi ömrümü bir samt-ı hoşmeâl... Bir gün degişti râh-ı hayatım, bütün yolum Memlû göründü nûr u terâneyle serteser; Duydum, o gün gezindi hayatımda ra'şeler. Hemrâha ihtiyacını hisseyleyen kolum Bir ra'şe-i nevînle o gün düştü, titredi; Kalbimde güldü, agladı bir hiss-i mübtedî. Bir dest-i tesliyet aradım vaz'-ı kalb için; Bir seyr-i fi'l-menâm ile bîfikr ü bîkarar, Kaldım miyân-ı râh-ı tesadüfte lerzedâr... Buldum yolumda ben seni ey mihriban o gün. Cenab Şahabeddin