Pür Hüzn ü Heves

Pür Hüzn ü Heves Ben şâ'ir olaydım sana, ey yâr-ı dilârâm Hemşire-i ruhun gibi sözler getirirdim; Bulsam sana lâyık yeni bir rişte-i ilhâm Her beytime bir hissimi baglar da verirdim. Veznim sesin olsaydı, neşîdemde bulurdum Şi'rin daha hiç duymadıgı lahn-ı amîki; Yâdımda kalan sözlerini yazmış olurdum Yazsan sana şâyeste olan nazm-ı rakîki. Şehbâl-i hayalinde gelen bir yeni fikre Ruhumda olan eski sa'adetleri kattım; Bir raks-ı heves vermek ümidiyle bu şi're Âlâmımı, ekdârımı hep bir yana attım. Ömründen ayırdım sana bir hisse-i handân; Ettim bu küçük nazma iâre yeni bir ruh; Lâkin dil-i elfâzıma dikkatle bakarsan Her sözde görürsün yine bir nazra-i mecrûh. Mânâsı hep âsûde, hep elfâzı remîde, Kuylar gibi perende, çiçekler gibi sâbit... Bilmem ne için oldu bu âvâre neşîde Gündüz gibi pür velvele, akşam gibi sâkit? Hep bir emel-i aşk u perestişle perîşan, Benden sana gitsin bütün elhân ile ezhâr; Etsin benim efgân-ı hayatım seni handan, Senden bana gelsin bütün âlâm ile ekdâr. Mazrûf-ı tebessüm gibidir ettigin âzâr, Her cevrine gûyâ karışır girye-i şefkat: Eyler bana mâhiyyet-i bîmislini ihtâr Rûhûmda uçan mest ü muattar bir eziyyet, Bir mâî gözün var ki niyâz-ı nigehiyle Kadir bana ettirmege her kîni ferâmûş; Bir tatlı sesin var ki olur nâza vesîle Hem zemzeme-i hiddeti, hem durması hâmûş. Sen bir asabî hiddet ile söyleniyorken Okşar beni bir gizli temennî-i tekerrür; Nâlân-ı terennüm görünen serzenişinden Kalbimde dogar gizlice bir hiss-i teşekkür Bak, ben yine bir dem'a-i mahzûnemi sildim; Her cürmüme ragmen yine sen bence emelsin; Her cürmüme ragmen seni ben afvedebildim, Sen çünkü muâşık, mütehassis ve güzelsin! Cenab Şahabeddin