Saadet

Saadet Kardeşim Ali Nusrete Kavâfil-i beşeriyyet, şikestesâk-ı tüvân, Yürür sükût ile feyfâ-yı zindegânîde; Çölün hayâtı gibi hep kurur, kalır sûzan Hayat-ı kafile bir ahker-i nihânîde Bütün bu kafilenin dest-i ıztırâbında Siyâhdâne-i eyyâmı sübha-i 'ömrün; Bütün bu kafilenin rûh-ı pür azabında Harîk-i hâili bir teşnegî-i hâr ü mürrün... Geçer bu kafileler hep elemle peyderpey; Geçen bu kafilelerden vücûd alır gûyâ Bütün şu 'arz-ı tebi bîhuzur eden bir şey, Çölün hayat-ı remâdiyesinde bir rü'yâ.   O daima yanan, âsûde, bîzebân çölde Bu ihtizâr ile şedd-i merâhil eyler iken Uyûn-ı kafile keşf etti bir uzak gölde Bir arz-ı hüsn ü safâ, bir mazalle-i rûşen! Bir âşiyân-ı müzehher ki pür tuyûr u zılâl, Büyük bir arz-ı bahârî ki halkı hep sermest; Muhât-ı zemzeme bir çeşmesâr-ı sâfzülâl Ki hep kadınları raksân-ı neşve, destbedest. Bu dürre-i iremârâsı arz-ı sâfilenin, Bu hoş cezîre-i şâdâb edince arz-ı likâ Uyûn-ı hasreti merkûz kaldı kafilenin O sâhil-i tarab u şevka, pür sürûr u ziyâ, O ihtirâk-ı ataştan yanan dudaklarda Tezehhür etti soluk bir tebessüm-i hayran; Tef ü ta'abla çöken, çatlayan yanaklarda Belirdi titreyerek bir tarâvet-i heyecan... Cilâ-yı hûn-ı tahassürle mümtelî gözler, Teb-i ümîd ile diller müsahhar ü mahmûm, Bürehnesîne, küşâdedehân, perişanser, Bu halk-ı kafile birden so 'arza etti hücum; Bacaklarındaki son iktidârı sarfederek Bütün bu teşneler arz-ı latîfe saldırdı; Cedîr-i hürmet olan her vücûdu inciterek Nahîf olanları ezdi, düşürdü, kaldırdı.... Yoruldu hepsi bu müt'ib, uzun mücadeleden; Bu anda arsa-i reyyânda her şey oldu harâb.. Bu anda çıktı bütün sadr-ı zâr-ı kafileden Revânhırâş u cigerder, derin bir: «âh, serâb!..» Yürür o kafile hâlâ, şikestesâk-ı tüvân, Yürür sakût ile feyfâ-yı zindegânîde; Durur fütûr u tevekkülle mürtekiz el'ân Nigâh-ı kafile bir lücce-i nihânîde... Cenab Şahabeddin