Şeydâyâne Bir Hayal

Şeydâyâne Bir Hayal Güneş artık ufûl edip gitmiş, Ortalık büsbütün kararmıştı; Sîne-i hâba terk-i rûh etmiş, Bütün eşya sükûta varmıştı; Her cihetten olurdu tûdenümâ Bir nihâyetsiz imtidâd-ı zalâm; Her yer olmuştu, çeşm-i nâbinâ Gibi. derbeste-i sevâd-ı zalâm... O zaman işte dil harâbâne Bister-i nermîne uzanmıştı O kadın ki leyâl-i hicrâne Muttasıl bakmadan usanmıştı. Bir küçük şem'anın ziyâ-yı zeri Titredikçe şikeste-tâbâne Odanın hep ipekli perdeleri Bayılıp titreşirdi mestâne Kadının rû-yı sâye-nâkinde Fark eden sâyenâk dîdesini Hissederdi nigâh-ı pâkinde İnfiâl-i hazân-resîdesini. Sinni aşmıştı kırkı; on senedir Boş kalan sîne-i hayâlâtı Tatmış, öğrenmiş, anlamıştı nedir, Lezzet-i zehr-i infiâlâtı! Düşerek bister-i muhabbetten Çâh-ı târik-i hasrete dalmış; Ayrılıp şevher-i muhabbetten Cismi dul, kalb ü ruhu boş kalmış... Bu kadında, bu kalb-i tenhâda Bu gece bir hayâl-i hoş vardı, O kadar hoş ki hâb-ı rüyâda Görmüş olsaydı belki korkardı! Bakınız şu hayal-i şeydâya: Onu en bergüzîde erkek Sevecek de bu dâr-ı tenhâya Gelerek i'tiraf-ı aşk edecek! O zaman kendi öyle süslenecek Ki gören yirmisinde zannnedecek... Bir zaman âşıkıyla eglenecek, Âşık-ı pür emel gelip gidecek... Sevk-i hasretle bir gece, budala Âşıkı arttırınca cür'etini... O zaman işte şûh-ı bîpervâ, Toplayıp kuvvet ü cesâretini Saçlarından kemâl-i hiffetle, İki ak tel yolup da göstererek «Gördünüzmi?... Bunun muhabbetle Rengi dönmezki ben....» bitiremeyecek, Sonra: «neredeydi 'aklın?..» diyecek, Gülecek. Kahkahât ile gülecek!.. Kalbini bir eliyle setredcek Asabî kahkahât ile ölecek!... Cenab Şahabeddin