Sürûd-ı Sehhâr

Sürûd-ı Sehhâr Güneş.. o tıfl-ı ziyâçehre dogmamıştı henüz; Olurdu saf bulutlar rîşetırâz; Kemâl-i nâz ü tereddütle, bîmecâlâne Olurdu nûr-ı seher arza incilâperdâz; Küşâde çeşm-i terakkubdu nâşikibâne Tulû'ı şems-i münîre bütün nişîb ü firâz. Güzel kadın nefesinden latîf bir nefha Ederdi tâze gusûnu rehîn-i lerze-i nâz, Birer şükûfe-i nâlân misâli dilberdi Gusûn-ı sebz arasında tuyûr-ı zemzemesâz; Uzakta bir derecikten gelirdi mevzûnen Sımâh-ı dikkate bir ihtizâz-ı nâz ü niyâz; Güzel dehenleri taklîd eden güzel güller Hevâya serper idi bir şemîm-i rûhnevâz. Bütün melâhatini gösterirdi sanki bahar, Bahâr... O fasl-ı melâhat, o fasl-ı pür'-i câz. Bu demde külbeciginden o köylü kız çıktı: Güneşte yanmış olan pây-ı esmeri çıplak, Güzergehindeki yerlerse kumlu taşlıktı; Bir el belinde dayanmış, bir elde kûze-i âb; Omuzlarında bir eski paçavradan esvâb Yanaklarında fakat parlıyordu nûr-ı şafak, Uzun saçında fakat vardı bir hayâl-i ziyâ Ki eyliyordu serâpâ o cisme bahş-ı bahâ; Zirâ paçavranın üstünde de güzel görünür! Sabahleyin uyanınca gidip su doldurmak; Onun vazifecigi şimdilik budur ancak! Elinde destigiyle gider gelir dereye; Eliyle bir dere, bir külbe gösterir şâyed Sorarsa kendisine bir geçen: - Kızım nereye? O çapraşık yolunu pek güzel bilir derenin; Elinde desticigiyle gider gelir oraya Ederdi vaktini bir tâze kuş gibi imrâr. Güzeldi, rûhunu lerzân ederdi her görenin; Rakîbesi bile eylerdi şüphesiz ikrâr Ki mâî gözleri bir lücce-i mücellâya Düşen semâ-yı münevver misâli ma'nidâr İdi. Bu gün dahi çıktı o râh-ı tenhâya, o kumlu taşlık olan yolda etti geşt ü güzâr: Yolun solunda bir orman durur mehâbetle; Yolun sagında kemâl-i sükûn u dehşetle Siyâh servler altında türbeler görünür! Fakat bu manzaralar eylemez onu tedhîş; Memâtı, genç olan insan eder mi hiç derpîş, Seher zamanı zalâm-ı leyâli kim düşünür?... Lebinde hande vü nagme, devam eder yoluna; Zaman zaman kelebekler gelir konar yoluna; Zaman zaman o mehîb ormanın derûnundan Sehâb-ı zemzemekâr tuyûr olur perrân... Göründi işte yeşil sâhili güzel derenin: Uzun bir âyînesi suretinde meşcerenin Agaçların arasından güzâr edip gidiyor; Bütün civârına bir tazelik nisâr ediyor. Ne tatlı zemzeme: ancak bu savtı hâsıl eder Tesâdüm eylese billûr içinde dürr ü güher! Suyı görünce kızın gözlerinde oldu 'ıyân Bir eski dostunu görmüş gibi ziyâ-yı sürûr; Agaçların arasından yavaşça etti mürûr; Gelince sahile, oldu civârına nigerân: Yeşildi daglar, etekler yeşildi, mâî semâ Olurdu bunların üstünde tül gibi mer'î; O dilrübâ derenin rengi gök gibi mâî İdi, bu âlemi yelpazelerde bâl-i sabâ!.. Şu mâî tüll yeşil 'âlemin içinde onu Kolaydı benzetivermek beyaz bir çicege; Bir iş mi benzetivermek o rütbe sâf olanı Yabâni bir çicege, bir perîye, bir melege? Şu sâf lücce kenarında kaldı, kız hayran Yavaşça başladı ruhunda gizli bir heyecân... Bu anda meşcereden bir terâne-i mahzûn Dagıldı titreyek: bir kaval sesiydi bu ses! Bu ses gelince kızın gûşuna, lebinde nefes Kesildi, destini vaz' etti kalbine; zirâ Kaval çalan çobana oldu görmeden meftûn! Ona muhabbeti etti bu nagmeler ilhâm; Göründü rûhuna gûyâ sabah içinde sabah, Sabâh-ı sâf-ı rebîîde subh-ı sâf-ı garâm! Cenab Şahabeddin