Temenniyât-ı Hayâliye

Vaktâki ider mâh-ı şeb-ârâ Deryâya meziyyâtını esrâr, Şebhîz perîler gibi cana Gel sâhil-i deryâ-yı vesi'a; Mâhpare-i ruhsâreñi göster! Ol dem olur elbette dü bâlâ hüsñündeki esrârı bedi'a, Kalbimdeki serbeste emeller! Âmalimi ta'dât ideyim ben; Sen bendeki ümmid ile eglen! Vâkta ki dogar fecre pür ilhâm Vakta ki olur neşve-i ârâm Ervâh ile leb ber leb vuslât, Bir subh-ı musaffâ gibi ey yâr, Kıl kalb-i hevâ hâhımı teskîr! Gönlümde esen bâd-ı küdûret Fikrimden akan girye-i eş'âr Etsin senin evsâfını teşhîr! Manzûmeler inşâd edeyim ben; Sen anları tenkîd ile eglen! —3— Vaktâ ki olur fasl-ı hazânın Ahzânı bütün rûy-ı cihânın Bir pûşiş-i tebnî-i melâli, Altun saçını ey gül-i zibâ, Dök sîne-i her dem terin üzre; Gönlümdeki pejmürde hayâli Kıl saye-i zülfün ile ihyâ! Zânû-yı safâperverin üzre Bir destimi isnâd edeyim ben; Sen destimi teb'îd ile eglen! —4— Vakta ki olur ân-ı memâtım Pâyânkeş-i eyyâm-ı hayatım Ey rûhumun âsûde refîki Bir lâhza ser-i kabrime gel de Kurbanın olan gönlümü şâd et! Bilsün ne imiş zevk-i hakiki Şâd olsun o mahrûm-ı emelde! Yâd et dil-i nâşâdımı yâd et! Derdin ile feryâd edeyim ben; Sen derdimi teşdîd ile eglen! Cenâb Şehâbeddin