Ümîd ü İntizâr

Ümîd ü İntizâr Ümidlerle camın arkasında beklerdi. Bir intizâr u ümîd: işte mücmelen derdi! On altasındaki bir kızda intizâr u ümîd Agaçta yapraga benzer ki pek tabîîdir. Bu yaşta sem'-i hayâlâtı bir kızın işitir Sokakta zâhir olan her ayak sesinde garîb Bir ihtizâz-ı beşâret, bir ihtizâz-ı nüvîd; Sanır geçen delikanlı odur, o zevc-i nesîb, O zevc, o zevc-i muhayyel, o zevc-i bînoksân Ki şüphesiz rakı içmez, tütün nedir sorsan «Fenâ kokar, bilirim!» der; eğerçi pek zengin Degil, fakat bütün efkârı bir fezâ-yı güher: Ya bir makale veya bir neşîde-i rengîn Yazar ki ehli için bir gühersitâna deger! Fakat o zevc-i muhayyel geçip gider yoluna, Geçer ve pencereye bakmadan sapar soluna; Bu bir komedya veya bir dram ki her gün olur; Bu mudhike, bu dram her sokakta sahne bulur! Bu yaşta, böyle tasavvurlu saf bir duhter İpekli refrefelerle vücûdunu örter, Ümîdlerle camın arkasında beklerdi. Bir intizâr u ümîd: işte mücmelen derdi! Telâhuk eyleyerek nevbahara köhne bahar, Bu intizâr ile s'âatler eyliyordu güzâr; Fakat o zevc-i muhayyel görünmüyordu henüz; Zaman zaman behûsusâ hulûl edince gece Telâtumât-ı hayâlât içinde mahfîce Gelirdi sâhil-i ümîdine o dürr-i künûz. Birer birer gidiyordu muhibbeler, hayfâ! Evet, muhibbelerin belki hepsi oldu gelin: O, kaldı pencerede mübtelâsı bir emelin! Muhibbeler sürüyorken serâçelerde safâ! O, kaldı pencerede mübtelâsı bir emelin! Muhibbeler gezinirken çocuklarıyla, onun Nazargehinde açıldı bir ufk-ı tenhâyî! Cihânda kârı nedir kendi kendine kalanın? Dilinde cûşa gelen cûy-ı hubb u sevdâyı Kiminle paylaşacak? bir vücûd-ı âhar yok! Yazık degil mi ki olsun bu cûy-ı pâk-i vefâ Temevvücât-ı nihâni içinde mahv u heba?.. Yazık! fakat bunu anlar mı mâder-i takdîr, Yazık! fakat buna mümkün mü çâre-i tedbîr? Cihânda bir kişi olsaydı destine talib Bu kızcagız onu is'âd için neler yapacak! O. daima olacak haklı, daima galib: Tütün, rakı gibi şeyler de içse, kız mutlak «O haklıdır!» diyecek, belki başka şeylere de Müsâade edecekti!.. fakat gelen nerede? Bu mihr-i şefkâte, eyvâh! yok mu bir yoldaş? Zaman geçip gidiyor, çünkü aştı yirmiyi yaş! Ümîdlerle camın arkasında bekleyenin Şakaklarında bugün isr-i pây-ı mürg-ı sinîn -Hazân hutûtu gibi çizgilerle- oldu ıyân; Döküldü saçlarına gizli gizli berf-i zamân: Bu karlar sütüne artık konar mı mürg-ı bahâ? Açıldı şâm-ı hayâtın sehâbe-i zerdi Likâ-yı pür hazininde misâl-i zıll-ı fenâ! Bir intizâr u ümîd: işte mücmelen derdi! Bakın gönül ne tuhaf şey: bugün o hüsn-i hazin Saçından -âyîne pîşinde - akları yoluyor, Bu meşgaleyle o mensîye tesliyet buluyor! Cenab Şahabeddin