Yakazât-ı Leyliyye

Gel bu akşam da ser-be-ser, güzelim İhtizâzât-ı leyli dinleyelim; Tâ uzaklarda işte bir piyano Taze parmakların temâsıyla Ağlıyor bin hazan hevâsıyla... Dinle ey yârim işte ağlayan o Gecenin ka'r-ı pür-sükûnunda, Zulmet-i ebkemin derûnunda. Gâh onun ihtizâz-ı hestiyle Mütevahhiş, hazîn, rakîk ü nizâr Dağılır cevve bir sürûd-ı hezâr.. Gâh onun irtiâş-ı mestiyle Dolaşır kâinât-ı nâimeyi Bİr umûmî şehik-i tenhâyî... Onu kim dest-i râ'şe-dâriyle Çalıyor, perde perde inletiyor? Onu kim böyle gamla söyletiyor? Tellerin lahn-ı inkisâriyle Hangi metrûke böyle eğleniyor, Hangi mâtem bu sesle söyleniyor? Gâh olur ince, nâzenîn bir ses Leyl içinde sürüklenir, inler; Onu zulmet, sükût ile, dinler... Gâh olur bir figân-ı tîz-heves Bütün a'sâb-ı kâinâtı gerer; Sonra bir şehka-i bükâ olarak Düşer âgûş-ı leyl-i târike, Çalışır rûh-ı samtı tahrîke... Sonra tedrîcen alçalıp solarak O kadar pest olur ki öksürererk Zannedersin tebâh olup gidecek... Sonra baygın, kesik sükût eyler; Mûsikî-i sükûtu okşayacak Bir enîn-i hafi kalır ancak... Kim bilir, kim bilir neler söyler Bu süreksiz, hevesli zemzemeler, Bu susup durma, sonra söylemeler, Bu nevâzişli, nazlı, boş nagamât, Bu rekâket, bu lüknet-i elhân, Bu tereddüdlü mûsiki-i figân, BU yarım cümleler, yarım kelîmat; Belki leyl-i hâmuşa yalvarıyor, Belki bir tûf-ı tesliyet arıyor. Gâh mestâne bir şetâretle Bâd-ı pür-gûyu eyliyor taklîd, Uçuyor cevve pür-hayâl ü ümîd.. Gâh bir mugşiyâne hâletle İnliyor muntazır, zebûn u harâb; Oluyor can-be-leb tuyûra cevab... Tâ uzaklarda işte bir piyano; Onu bî-şübhe bir kadın çalıyor, Mûsikiden cevâb-ı ye's alıyor... Dinle ey rûhum işte ağlayan o.