Yoluna cânın veren cân-bâzimiş

Şiirde, sevdiği uğruna canını veren kişinin aşk yolunda gözü pek olduğu söylenir. Buradaki âşık, bir kimseye karşı aşırı sevgi ve bağlılık duyan kişidir. “Işk eri” ifadesi de aşkı yaşayan kişiyi anlatır. Bu kişi, sevgilisiyle “dem-sâz”dır; sözlükteki anlamıyla dem, nefes ya da soluktur. Böylece sevgiliyle kurulan yakınlık, aynı nefesi paylaşır gibi dile getirilir.

Son iki dizede âşık, aşk sırrını gizlemeye çalışır; ancak gözyaşları ve yüzündeki sarılık onu ele verir. “Gammâz” sözü, bu bağlamda sırrı açığa çıkaran gözyaşı ve yüz rengini anlatır. Gözyaşı ile solgunluk, içte yaşanan derin üzüntünün ve aşkın dışa vuran imgeleridir. Şiirin ana duygusu, sevgiliye güçlü bağlılık ve bu bağlılığı saklamanın zorluğudur.