Yürek oduna diledi su saça gözlerim yaşı

Şiirde gönül, ateş; gözyaşları ise bu ateşe dökülen su gibi düşünülür. Şair, gözlerinin yaşını yüreğinin ateşine saçarak acısını hafifletmeye çalışır. Ardından, bu ateşin ve yaşadığı sıkıntının bir gün sona erip ermeyeceğini sorar. Böylece aşkın verdiği acının kolay dinmediği, fakat bitmesinin de umut edildiği sezilir.

Son iki dizede aşkın deli gönülde kader gibi yer tuttuğu anlatılır. Yüreğe dokunan ok imgesi, şairin bu aşkı kendi seçiminin ötesinde, kaderin getirdiği bir yara gibi algıladığını gösterir. “Tîr-î kader” sözüyle kader oku kastedilir. Şiirin ana duygusu, aşk karşısındaki çaresizlik ve kederdir; gözyaşı, gönül ateşi ve ok imgeleri bu derin iç acısını görünür kılar.