“Büyük olmak istiyorsan, en küçük şeyden başla. Görkemli bir yapı inşa etmeyi düşünüyorsan, önce alçakgönüllülüğün temelini düşün. Herkes ne kadar büyük bir bina yükünü üste koymak isterse, bina ne kadar büyük olacaksa, temeli o kadar derine kazar.”

Augustinus bu sözünde büyüklük arzusunu mimari bir benzetmeyle ele alıyor. Yüksek bir bina inşa etmek isteyen kişi, işe temelden başlamak zorundadır; üstelik bina ne kadar yüksek olacaksa, temel de o kadar derin kazılmalıdır. Bu imge, insanın ruhsal ve ahlaki gelişimi için kullanılır: Gerçek büyüklük, görünürdeki yükseklikte değil, görünmeyen derinlikte, yani alçakgönüllülükte temellenir.

Sözdeki "en küçük şeyden başla" ifadesi, büyük hedeflerin küçük ve mütevazı adımlarla inşa edildiğini vurgular. İnsan önce alçalmalı, kendi sınırlarını ve eksikliklerini kabul etmelidir ki sonradan sağlam bir yükseliş mümkün olsun. Yüzeyde görünen yükseklik yanıltıcı olabilir; asıl taşıyıcı güç, toprağın altında kalan kısımdır.

Bu düşünce, Augustinus'un alçakgönüllülüğe verdiği merkezi önemin tipik bir örneğidir. Ona göre kibir, insanın en temel yanılgısıdır; gerçek bilgelik ve büyüklük, kişinin kendi küçüklüğünü tanımasından doğar. Söz aynı zamanda sabırlı ve aşamalı bir gelişim anlayışını destekler: Hiçbir büyük başarı sağlam bir temel olmadan kalıcı olamaz.

Bu söz, Augustinus'un vaazlarından biri olarak kaydedilmiştir. Hippo piskoposu olduğu dönemde halka hitaben verdiği vaazlarda sıkça kullandığı temalardan biri olan alçakgönüllülük (humilitas), özellikle Hristiyan topluluğa ruhsal büyümenin yolunu göstermek amacıyla işlenmiştir. Mimari benzetme, onun dinleyicileri için kolayca anlaşılır somut bir örnektir.