“Tanrı mahkûm etmeyi değil, kurtarmayı sever; bu yüzden kötülere karşı sabırlıdır ki kötülerden iyiler meydana getirsin.”

Bu söz, Augustinus'un kötülük ve Tanrı'nın sabrı konusundaki iyimser yaklaşımını özetler. Ona göre Tanrı'nın insanlara karşı temel tutumu cezalandırma arzusu değil, kurtarma arzusudur. Kötülük yapan kişilerin varlığını sürdürmesine izin verilmesi, Tanrı'nın ilgisizliği ya da güçsüzlüğü olarak değil, dönüşüm imkânı tanıyan sabır olarak anlaşılmalıdır.

"De malis faciat bonos" — "kötülerden iyiler yapsın" ifadesi, Augustinus'un insan doğasına dair umudunu gösterir. İnsan sabit ve değişmez bir kötülüğe kilitlenmiş değildir; kötülük yapan kişi, sabır sayesinde iyiliğe yönelebilir. Bu düşünce, onun kendi yaşam öyküsüyle de yakından bağlantılıdır: Gençliğinde uzun süre doğru yoldan uzak yaşayan Augustinus, sonradan köklü bir dönüşüm geçirmiş, kendi tecrübesini Tanrı'nın sabrının bir kanıtı olarak görmüştür.

Söz, cezalandırıcı bir Tanrı anlayışına karşı, sabır ve dönüşümü merkeze alan bir bakış sunar. İnsan ilişkilerinde de benzer bir mesaj içerir: Kötü davranışlar karşısında gösterilen sabır, o kişinin değişmesine alan açabilir. Bu yaklaşım, yargılamanın değil, sabrın dönüştürücü bir güç olduğu fikrini taşır.

Bu söz, Augustinus'un vaazlarından biri olarak kaydedilmiştir. Augustinus, Hippo piskoposu olarak görev yaptığı 395-430 yılları arasında düzenli biçimde vaazlar vermiş, bu konuşmalar kâtip ve dinleyicileri tarafından kayıt altına alınmıştır. Söz, onun Tanrı'nın sabrı ve kurtarıcı iradesi konusundaki temel teolojik yaklaşımını vaaz üslubuyla yansıtır.