“Dışarı çıkma, kendine dön; hakikat insanın içinde yaşar. Ve eğer kendi doğanın değişken olduğunu görürsen, kendini de aş.”

Augustinus bu sözde hakikati dış dünyada aramak yerine insanın kendi içine dönmesini öğütler. Ona göre hakikat, duyuların değişken dünyasında değil, insanın iç dünyasında bulunur. Bu içe dönüş, yalnızca bireysel bir kendini tanıma süreci değil, aynı zamanda Tanrı'ya ulaşmanın yoludur. İnsan kendi ruhunun derinliklerinde, değişmeyen ve sonsuz olan hakikatin izlerini bulabilir.

İkinci bölümde ise söz, içe dönüşün yeterli olmadığını gösterir. İnsan kendi doğasını incelediğinde onun da değişken ve sınırlı olduğunu fark eder. Bu noktada Augustinus, kendini aşmayı önerir. "Kendini aşmak" burada, insanın değişkenliğinden Tanrı'nın değişmezliğine yönelmesidir. Böylece hakikat, insanın içinden başlayıp Tanrı'ya uzanan bir içsel yolculukla keşfedilir.

Bu düşünce, Platoncu ve Yeni-Platoncu felsefenin Augustinus üzerindeki etkisini yansıtır: Duyusal dünyadan uzaklaşıp ruhsal ve zihinsel olana yönelme fikri. Bugün de insanın kendini bilmesinin, mutlak hakikati aramanın ilk adımı olduğunu; ancak gerçek arayışın insanın kendi sınırlılığını fark edip ötesine yönelmesini gerektirdiğini hatırlatır.