“Seni sevmekte geç kaldım, ey hem bu denli eski hem bu denli yeni güzellik, seni sevmekte geç kaldım! Oysa sen içerideydin, ben dışarıdaydım ve seni orada arıyordum.”

Augustinus bu sözde, Tanrı'yı arayışının uzun yıllar boyunca yanlış istikamette olduğunu itiraf eder. Ona göre Tanrı insanın içindedir; ama o, dış dünyada, yaratılmış şeylerde, kendi zihinsel gururunda ve geçici zevklerde aramıştır. Bu nedenle "geç kalmıştır". Tanrı'nın güzelliğini hem "eski" hem "yeni" olarak nitelendirmesi, onun her çağda var olan, ancak her karşılaşmada da yepyeni olan doğasını anlatır.

Bu ifade, Augustinus'un içsel dönüşümünün en yoğun anlarından biridir. İnsan, Tanrı'dan uzakta olduğunu sanırken aslında ona en yakın olduğu yeri, yani kendi içini göremez. Dışarıda aranan güzellik, içeride hazır beklemektedir. Bu, yalnızca dinî bir anlam taşımaz; insanın kendine dönmesi, kendi iç dünyasını tanıması gerektiği fikrini de içinde taşır.

Söz, bugün de insanın dışsal arayışlarının yarattığı tatminsizliği anlatmak için kullanılır. Hakikat, huzur ya da anlam dışarıda değil, insanın kendi derinliğinde bulunabilir. Augustinus'un bu cümlesi, yüzyıllardır mistik ve felsefi metinlerde yankılanmaya devam eden bir içselliğe dönüş çağrısıdır.

Bu söz, "İtiraflar" adlı eserin onuncu kitabının 27. bölümünden alınmıştır. Augustinus bu bölümde, Tanrı'yı arayışının önceki yanlış yollarını ve nihayet içsel dönüşünü anlatır. Eserin onuncu kitabı, geçmiş yaşamın anlatımından çıkarak yazarın o andaki ruhsal durumuna ve hafıza ile Tanrı arasındaki ilişkiye dair felsefi bir değerlendirmeye yönelir.