“İnsanlara sevgiyle, günahlara nefretle.”

Bu söz, sevginin ve ahlaki yargının nasıl bir arada tutulabileceğine dair özlü bir ilke dile getirir. İnsanlar sevilmeyi hak eder; çünkü her insan, kusurlarından bağımsız olarak değer taşır. Ancak insanın işlediği kötülükler, yani günahlar, nefret edilmesi gereken şeylerdir. Böylece suç ve suçlu birbirinden ayrılır: Birey reddedilmez, ama onun yıkıcı davranışı kesin biçimde mahkûm edilir.

Bu ayrım, Augustinus'un teolojik düşüncesinde önemli bir yer tutar. Ona göre kötülük, insanın özünde değil, iradesinin yanlış yöneliminde ortaya çıkar. Dolayısıyla günahkâr bir insan, özünde kötü değildir; ancak iradesini kötülüğe teslim etmiştir. Sevgi insanın kendisine, nefret ise bu yanlış yönelime yönelmelidir. Bu anlayış, Hristiyan öğretisinde “günahı değil, günahkârı sev” şeklinde formüle edilmiş ve yüzyıllar boyunca etkili olmuştur.

Bugünkü bakışla bu söz, birçok toplumsal ve etik tartışmada ölçülü bir yaklaşım önerir: Kişileri bütünüyle reddetmek yerine, zarar veren davranışları hedef almak. Bu denge; adalet, bağışlama ve toplumsal onarım gibi konularda hâlâ önemli bir ilke olarak okunabilir.