“Ama ben, gençliğimin daha başında sefil bir delikanlı olarak, senden iffet ve ölçülülük dilemiş ve 'Bana iffet ve ölçülülük ver, ama hemen değil' demiştim.”

Augustinus bu cümleyle kendi içindeki derin bölünmeyi büyük bir dürüstlükle ortaya koyar. Tanrı'dan ahlaki bir yaşam istemektedir, ama bu yaşamın gereklerini hemen üstlenmek istemez. Bu, insanın arzu ettiği iyilikten bilinçli olarak kaçmasının klasik bir ifadesidir: İyi bir yaşamın değerini bilir, hatta onu diler, ama onu ertelemenin yollarını arar.

Buradaki çarpıcı nokta, duanın içindeki çelişkidir. Augustinus aslında "şimdi değil, sonra" diyerek kendi iradesindeki zayıflığı fark eder ve bunu gizlemeden anlatır. Onun için bu samimiyet, sonraki dönüşümünün önemli bir adımıdır; çünkü insan ancak kendi zayıflığını açıkça gördüğünde gerçek bir değişim için yardım isteyebilir.

Bugün bu söz, erteleme alışkanlığının ahlaki boyutunu da hatırlatır. İnsan, hayatında düzeltmek istediği şeyleri çoğu zaman "yarın"a bırakır. Augustinus'un samimi itirafı, bu evrensel davranışın ne kadar insani ve aynı zamanda ne kadar yanıltıcı olduğunu gösterir.

Bu söz, "İtiraflar" adlı eserin sekizinci kitabından alınmıştır. Augustinus bu bölümde, Hristiyanlığa geçişinden hemen önceki dönemindeki ruhsal mücadelesini anlatır. Tanrı'dan iffet dilemiş ancak bu dileğin gerçekleşmesini ertelemek istemiştir. Kitap boyunca çeşitli düşünsel ve ahlaki aşamalardan geçtikten sonra, sekizinci kitap onun kesin dönüşüm kararına en yakın olduğu anı aktarır.