“Güvercin cezalandırırken bile sever. Kurt okşarken bile nefret eder.”

Augustinus bu sözü güvercin ve kurt simgeleri üzerinden iki farklı niyet arasındaki karşıtlığı anlatır. Güvercin, Hristiyan geleneğinde saflığın, barışın ve sevginin simgesidir. Güvercinin cezalandırması ya da düzeltmesi, sevgiden kaynaklanır; amacı karşısındakine zarar vermek değil, onu iyileştirmek ve doğru yola getirmektir. Buna karşılık kurt, yırtıcılığın ve düşmanlığın simgesidir. Kurt, dışarıdan yumuşak ve sevecen görünse bile gerçek niyeti zarar vermektir.

Bu benzetme, Augustinus'un niyet ve iç dünya üzerine düşüncesini yansıtır. Ona göre bir davranışın dış görünüşü, her zaman gerçek amacını ele vermez. Sevgi dolu bir insan, gerektiğinde sert görünebilir; buna karşılık kötü niyetli biri yapmacık bir şefkat gösterebilir. Önemli olan, davranışın arkasındaki niyettir. Tanrı'nın insanları bazen acı veren olaylarla sınaması da bu sevgi dolu düzeltme anlayışıyla açıklanabilir: ceza, intikam için değil, kişiyi kurtarmak içindir.

Günümüzde bu söz, insan ilişkilerinde niyetlerin ve samimiyetin önemine dair güçlü bir hatırlatma işlevi görür. Bir davranışın yalnızca dışarıdan nasıl göründüğüne değil, arkasındaki gerçek amaca bakmak gerektiğini öğütler.

Augustinus'un vaazlarından alınmıştır. Bu tür simgesel karşılaştırmalar, vaazlarında sıkça kullandığı bir öğretim yöntemidir. Güvercin ve kurt imgeleri, dinleyicilerin günlük hayattan tanıdığı canlılar üzerinden ahlaki ve dini gerçekleri anlatmayı kolaylaştırmıştır.