“Sabır, bilgeliğin yoldaşıdır.”

Augustinus için sabır, yalnızca edilgen bir bekleyiş değildir; bilgelikle el ele yürüyen, insanı Tanrı'ya yaklaştıran bir erdemdir. Bilge kişi, hayatın getirdiği sıkıntı ve acılar karşısında yılmaz; çünkü her şeyin bir amacı olduğunu bilir. Sabır, bu farkındalığın dışa vurumudur. Augustinus'un düşüncesinde sabır, kendi gücünden kaynaklanmaz; insana Tanrı tarafından verilen bir lütuftur. Kişi, bu lütuf sayesinde zorluklara katlanabilir ve ruhsal olgunluğa erişebilir.

Augustinus bu kısa ve yoğun ifadede, sabrı bilgelikten ayrı düşünmez. Bilgelik, doğru hüküm vermeyi ve düzeni kavramayı içerir; sabır ise bu kavrayışın zamana ve sıkıntıya karşı korunmasını sağlar. Sabırsız bir bilgelik, kırılgan bir bilgeliktir. Bilge kişi olayların sona ereceğini, değişeceğini fark eder; bu farkındalık ona dayanma gücü verir.

Günümüzde bu söz, hızlı sonuç bekleyen, tahammülü azalan modern insana önemli bir uyarı taşır. Kalıcı anlayış ve derin bilgelik, aceleci çabalarla değil, sabırlı bir olgunlaşmayla elde edilir. Bu nedenle Augustinus'a göre sabır, yalnızca bir erdem değil, aynı zamanda bilgeliğin ayrılmaz bir parçasıdır.

Bu söz, Augustinus'un 'De Patientia' (Sabır Üzerine) adlı eserinin 5. bölümünden alınmıştır. Augustinus bu eseri muhtemelen 417 yılı civarında yazmıştır. Eserde sabrı Hristiyan erdemleri çerçevesinde ele alır ve gerçek sabrın Tanrı sevgisinden kaynaklandığını anlatır. 'Sabır, bilgeliğin yoldaşıdır' ifadesi, onun bu erdeme verdiği yüksek değeri özetleyen özlü bir cümledir.