“Çünkü Sakramentin ruhsal gücü ışık gibidir: aydınlanacak olanlarca pak olarak alınır; murdar kimselerin içinden geçse bile kirlenmez.”

Augustinus bu sözünde, kutsal sakramentlerin geçerliliğini ve saflığını ışık imgesiyle açıklar. Işık, içinden geçtiği ortam ne kadar kirli olursa olsun kendi doğasını yitirmez. Aynı şekilde, bir sakramentin ruhsal gücü de onu sunan ya da aracılık eden kişinin ahlak durumuna bağlı değildir. Bu anlayış, özellikle Donatist tartışmalar bağlamında önemlidir; Donatistler, günahkâr bir rahibin sunduğu sakramentin geçersiz olduğunu savunuyordu. Augustinus ise sakramentin gücünün insana değil, Tanrı'nın lütfuna dayandığını öne sürüyordu.

Bu düşünce, kurumsal dinin kutsallığını bireylerin kusurlarından bağımsız olarak ele alır. Işık metaforu, güneş ışığının bataklığa da temiz suya da aynı şekilde dokunmasını anımsatır; ışık, kirli olandan etkilenmez. Benzer şekilde, kutsal olanın insan zaafları tarafından kirletilemeyeceği vurgulanır.

Günümüz okuru için bu söz, kurumların ve değerlerin, onları taşıyan bireylerin kusurlarından bağımsız olabileceğine dair güçlü bir hatırlatmadır. Herhangi bir öğreti, kurum ya da değer bireysel yolsuzluklara rağmen anlamını koruyabilir. Augustinus, bu yaklaşımıyla dinsel kurumların sürekliliğini ve sakramentlerin nesnel geçerliliğini savunur.

Bu söz, Augustinus'un Donatistlerle yürüttüğü tartışmalar çerçevesinde, sakramentlerin geçerliliği üzerine yaptığı açıklamalardan biridir. Donatist akım, günah işlemiş din adamlarının sunduğu sakramentleri geçersiz sayıyordu. Augustinus ise sakramentlerin etkisinin, sunan kişinin ahlaki durumundan bağımsız olduğunu savunuyordu. Latince aslı, sakramentin ruhsal gücünü ışığa benzeterek bu ilkeyi açıklar. Alıntı, çeşitli derlemelerde yer almakla birlikte, Augustinus'un bu konudaki genel öğretisini yansıtır.