“Hep Do diyez minör Sonat'tan söz ediliyor; oysa ben gerçekten daha iyisini yazdım. Fa diyez majör Sonat bambaşka bir şey.”

Bu sözde Beethoven'ın, halk arasında "Ayışığı Sonatı" olarak bilinen Do diyez minör Sonat'ının (Op. 27 No. 2) gördüğü olağanüstü ilgiye karşı bir mesafe koyduğu, hatta bu ilgiyi biraz haksız bulduğu anlaşılıyor. Onun gözünde bu sonat, kendi bestecilik düzeyinin en yüksek örneği değildir; halkın bu esere duyduğu coşku, eserin müzikal değerinden çok belki de ilk bölümün kolayca akılda kalan hüzünlü melodik yapısından kaynaklanmaktadır.

Beethoven'ın işaret ettiği Fa diyez majör Sonat (Op. 78), gerçekten de daha az bilinen, ama yapısal zarafeti ve lirik derinliğiyle dikkat çeken bir eserdir. Bestecinin bu eseri, popüler Ayışığı Sonatı'nın önüne koyması, kendi sanatını değerlendirirken halkın beğenisinden çok, eserin kompozisyonel yoğunluğunu ve içsel anlamını önemsediğini gösterir. Bu, değer ile şöhret arasındaki farkı vurgulayan bir sanatçı refleksidir: Geniş kitlelerin sevdiği şey, yaratıcının kendi sanatsal hiyerarşisinde en üstte olmayabilir.

Sözün Beethoven'a ait olduğu kesin değildir; yine de bu içerik, bestecinin eserlerine yönelik eleştirel ve sahiplenici tavrıyla uyumludur. Bugünden bakıldığında bu söz, bir sanatçının kendi üretimine dışarıdan biçilen değerlerle ilişkisini, halkın beğenisiyle sanatsal ölçütler arasındaki gerilimi ve bir eserin popülerliği ile niteliği arasındaki mesafeyi düşünmek için anlamlı bir çıkış noktasıdır.