“Ben ne gericiyim ne de mutlakıyetçi; mutlakıyeti imkânsız bir şey olarak görüyorum; ancak Almanya'da ve Prusya'da sahip olduğumuz yazılı anayasalarımıza bağlı kalıyorum [...].”

Bismarck bu ifadede kendisini siyasi yelpazede konumlandırırken iki uçtan da ayrıştırır: Ne eski düzeni geri getirmek isteyen bir gerici ne de sınırsız hükümdar iktidarını savunan bir mutlakıyetçidir. Onun çizgisi, mevcut yazılı anayasal düzenin korunmasıdır. Bu tutum, Bismarck'ın pragmatik siyaset anlayışını yansıtır; ideolojik saflıktan çok, mevcut kurumlar ve hukuki çerçeve içinde hareket etmeyi önemser.

Mutlakıyeti "imkânsız" olarak nitelemesi, on dokuzuncu yüzyıl sonlarında mutlak monarşinin artık sürdürülemez olduğuna ilişkin gerçekçi bir kavrayışa işaret eder. Bununla birlikte Bismarck'ın anayasaya bağlılığı, demokratik bir inançtan çok, düzenin ve devlet otoritesinin sürekliliğini sağlama amacına dayanır. Anayasa onun için istikrarın güvencesidir.

Söz, günümüzde de siyasetçilerin kendilerini ideolojik etiketlerin dışında konumlandırma çabasına ve anayasal düzenin siyasi meşruiyetteki merkezî rolüne dair bir örnek oluşturur.

Bismarck bu sözü, 29 Kasım 1881'de Alman Reichstag'ında yaptığı bir konuşmada söylemiştir. Dönemin anayasal tartışmaları ve Prusya-Almanya hükümet sistemine yönelik eleştiriler bağlamında, kendi siyasi konumunu savunmuştur. İfade, Reichstag tutanaklarının 1881/82 dönemine ait 87. sayfasının sol sütununda kayıtlıdır.