“Bir çoğunluğun birçok kalbi vardır, ama bir kalbi yoktur; bir kralın ise kendine ait, acıları paylaşan bir kalbi vardır.”

Bismarck bu sözünde parlamento çoğunluğu ile monarşik yönetim arasında duygusal ve ahlaki bir karşılaştırma yapar. Ona göre çoğunluk, birçok insanın arzularını ve kalplerini barındırsa da ortak, tek bir vicdana sahip değildir. Kararlar çok sayıda kişinin çıkar ve duygularının çatışması içinde şekillenir; bu da merhamet ve kişisel sorumluluk duygusunu zayıflatır.

Buna karşılık tek bir hükümdarın, kendi adına hisseden ve başkalarının acısını paylaşabilen bir kalbi olduğunu savunur. Bu düşünce, Bismarck'ın monarşik devlet anlayışını ve parlamenter çoğunluk yönetimine duyduğu şüpheyi yansıtır. Ona göre siyasi kararlar yalnızca sayısal güçle değil, aynı zamanda ahlaki duyarlılık ve kişisel sorumlulukla alınmalıdır.

Söz, günümüzde demokrasi ve çoğunluk yönetimi üzerine tartışmalarda sıkça gündeme gelen bir gerilimi ortaya koyar: Çoğunluğun iradesi her zaman merhametli ya da âdil midir? Bireysel vicdan ile kolektif karar arasındaki ilişki, siyaset felsefesinin temel sorularından biri olmaya devam etmektedir.

Bismarck bu sözü, 12 Haziran 1882'de Alman Reichstag'ında yaptığı bir konuşmada söylemiştir. Konuşma sırasında parlamento çoğunluğunun karar alma biçimini eleştirmiş ve monarşinin merhamet ile kişisel sorumluluk taşıdığını ileri sürmüştür. İfade, Reichstag tutanaklarının 1882/83 dönemine ait 356. sayfasının sağ alt bölümünde kayıtlıdır.