“Eleştiri bilindiği gibi kolaydır, sanat ise zordur. Politika, pek çok profesörün kendine inandırdığı gibi bir bilim değildir; o tam da bir sanattır. Heykel yapmak ve resim yapmak kadar az bir bilimdir. Çok keskin bir eleştirmen olunabilir ve yine de sanatçı olunamaz; hatta bütün eleştirmenlerin ustası Lessing bile asla bir Laokoon yapmaya kalkışmazdı.”

Bismarck burada politikayı sanata benzeterek, onun bir okulda öğretilip ardından kurallara göre uygulanacak bir bilgi alanı olmadığını savunur. Ona göre politika bir tür sezgi, denge ve uygulama becerisi gerektirir; tıpkı heykel ya da resim gibi, onu asıl var eden şey öğrenilmiş kurallardan çok, işin içinde gelişen ustalıktır. Eleştirmen ile sanatçı arasında yaptığı ayrım da bunu pekiştirir: Bir işi analiz edebilmek, o işi yapabilmekten farklıdır.

Lessing örneği özellikle anlamlıdır. Gotthold Ephraim Lessing, Laokoon heykel grubu üzerine yazdığı ünlü eserle sanat eleştirisinin öncülerinden sayılır. Bismarck, bu kadar büyük bir eleştirmenin bile kendisini heykeltıraş yerine koymaya cesaret edemeyeceğini söyleyerek, teorik üstünlük ile pratik yaratıcılık arasındaki mesafeyi vurgular. Aynı şeyi politika için de geçerli sayar: En bilgili gözlemci bile uygulamada bir devlet adamı olmayabilir.

Söz, siyasetin yalnızca bilgi birikimiyle değil, karakter, deneyim ve koşulları okuma yeteneğiyle yürütülen bir iş olduğunu anlatır. Günümüzde de siyasetin bir yönetim tekniğinden fazlasını, bir tür sanatsal beceriyi içerdiği fikri hâlâ tartışılan bir konudur.

Bismarck bu sözü, 15 Mart 1884'te Reichstag'da kaza sigortası tasarısının ilk görüşmesi sırasında yaptığı konuşmada söylemiştir. Konuşma, 19 Mart 1884 tarihli Provinzial-Correspondenz'de aktarılmıştır.