“Vurun Polonyalılara, öyle ki yaşamaktan umutları kesilsin; durumlarına karşı tüm şefkatimi koruyorum, ama varlığımızı sürdürmek istiyorsak onları yok etmekten başka yapabileceğimiz bir şey yok; kurt da Tanrı tarafından olduğu gibi yaratıldığı için suçlanamaz, yine de insan elinden gelirse onu vurup öldürür.”

Bismarck bu sözlerinde siyaseti bir tür varoluş mücadelesi olarak çerçeveliyor. Duygusal bir yakınlık ya da acıma duygusuyla siyasi gereklilik arasında keskin bir ayrım yapıyor; insani bir acıma hissetse bile devletin çıkarının, sevgi ya da merhamet duygularından önce geldiğini savunuyor. Kurt benzetmesi bu noktada anahtar niteliktedir: Kurt, doğası gereği kurt olduğu için ahlaken suçlanamaz ama yine de insanın güvenliği ve çıkarı söz konusu olduğunda öldürülür. Burada vurgulanan şey, siyasi rakiplerin ya da halkların kötü olup olmaması değil, siyasi bir varlık mücadelesinde onlara karşı ne yapılması gerektiğidir. Bismarck, duygusal vicdanın siyaseti yönetmesine izin verilmemesi gerektiğini, devletin soğukkanlı ve çıkar odaklı davranmak zorunda olduğunu ileri sürüyor. Bu yaklaşım, onun genel olarak 'Realpolitik' anlayışının bir yansımasıdır: Ahlaki ideallerle ya da duygusal tepkilerle değil, güç dengeleri ve ulusal çıkarlarla hareket etmek. Metin, dönemin Prusya-Alman siyasetinde Polonya sorununun neden olduğu gerilimi de gösteriyor; Bismarck için Polonyalılar, Prusya'nın doğu topraklarındaki devlet otoritesine karşı sürekli bir tehdit olarak görülüyor ve bu tehdit ancak en sert yöntemlerle ortadan kaldırılabilecek bir güç sorunu olarak algılanıyor.

Bismarck bu sözleri Mart 1861'de kız kardeşi Malwine'e yazdığı bir mektupta dile getirmiştir. Bu tarihte Bismarck Prusya'da yüksek düzeyde bir devlet adamı olup Polonya sorununa ilişkin tutumu da netleşmişti. Mektupta, Prusya'nın doğu eyaletlerindeki Polonyalı nüfusa yönelik sert bir politika izlenmesi gerektiğini, aksi halde Prusya devletinin yaşayamayacağını savunmaktadır.