“Ah, Amos Cottle! Phoebus! Ne isim ama!”

Byron burada Amos Cottle adlı çağdaşı bir İngiliz şaire, adının ağır ve tuhaf oluşu üzerinden alaycı bir gönderme yapar. Cottle'ın adının sesi ile, parlak bir edebî yeteneği çağrıştırmak bir yana, gülünçlüğe ve sıradanlığa işaret ettiğini ima eder. Ünlem işaretleri ve "Phoebus" (Apollon, yani şiir tanrısı) çağrısı, abartılı bir hayret tonu yaratarak ismin ne kadar iddiasız ve şiirsel olmaktan uzak olduğunu vurgular.

Bu tür isim alayları, dönemin hiciv geleneğinde bir şairin sanatını küçümsemenin dolaylı ama etkili bir yoludur. Byron, sadece bir isim üzerinden bile olsa, Cottle'ın şiir dünyasındaki yerini küçümsediğini açıkça belli eder.

Bu dize de Byron'ın 1809 tarihli hiciv eseri "English Bards and Scotch Reviewers"dan alınmıştır. Amos Cottle, o dönemde yaşayan İngiliz bir şair ve çevirmendi; kardeşi Joseph Cottle da yayıncıydı. Byron, bu eserde yalnızca eleştirmenleri değil, edebî beğenisini zayıf bulduğu birçok şairi de hedef almıştır. Amos Cottle'a yönelik bu alay, eserin genç Byron'ının çağdaş edebiyat sahnesine karşı takındığı küçümseyici ve saldırgan tutumun bir örneğidir.