“Titan! Ölümsüz gözler için ölümlülerin çektiği acılar, o hüzünlü gerçeklikleriyle görülen, tanrıların küçümsediği şeyler değildi; senin merhametinin karşılığı ne oldu? Sessiz ve yoğun bir ıstırap; kaya, akbaba ve zincir, gururlunun duyabileceği tüm acılar, göstermedikleri o ızdırap, ancak yalnızlığında konuşan boğucu keder duygusu, sonra da göğün kendisini dinleyebileceğinden kuşkulanan ve sesi yankısız kalana dek iç çekmeyen.”

Bu pasaj, Byron'ın Prometheus mitini yorumlayışıdır. Prometheus, insanlara ateşi yani bilgiyi ve uygarlık imkânını getirdiği için Zeus tarafından cezalandırılan bir Titan'dır. Byron, onu yalnızca bir isyancı değil, aynı zamanda insanlığın acısını anlayan bir merhamet figürü olarak sunar. Prometheus'un cezasının karşılığı merhamet değil, sessiz ve yoğun bir ıstıraptır; kayaya zincirlenir, karaciğerini her gün bir akbaba yer. En çarpıcı olan ise Byron'ın bu acıyı gururla sessizce taşıma üzerinden anlatmasıdır: Kahraman, ızdırabını göstermez, acısı yalnızlıkta konuşur ve iniltisi bir yankı bulana dek iç çekmeyi bile reddeder. Bu, Byron'ın romantik bireyciliğinin ve kahramanlık anlayışının özetidir: boyun eğmeyen, dışa karşı güçlü görünen, acısını içinde taşıyan yalnız isyancı. Prometheus, yalnızca mitolojik bir figür değil, aynı zamanda tiranlığa karşı direncin ve insanlık uğruna acıya katlanmanın simgesi haline gelir.

Byron, 'Prometheus' şiirini 1816'da yazmıştır. Şiir, Prometheus mitini işleyerek insanlık için acı çeken, tanrısal güce karşı direnen kahramanı yüceltir. Byron'ın bu dönemdeki eserlerinde, toplumun ve kaderin baskısı altında ezilen ancak boyun eğmeyen birey teması sıkça görülür.