“Ana amaçta ödün yok; zafere kadar barış yok; pişmanlık duymayan kötülükle anlaşma yok — işte 4 Temmuz 1918 Bildirisi budur.”

Churchill bu sözünde, savaşın sonlarına doğru Müttefiklerin benimsediği uzlaşmaz tutumu özetler. Üç vurgu öne çıkar: temel hedeften vazgeçmemek, zafer kesinleşmeden barışa yanaşmamak ve yaptığından pişmanlık duymayan bir düşmanla masaya oturmamak. Bu anlayış, I. Dünya Savaşı'nda Almanya'ya karşı yürütülen mücadelenin ahlaki ve siyasi çerçevesini yansıtır.

Bu tür bir mutlakiyetçi dil, savaş dönemlerinde liderlerin halka birlik ve kararlılık aşılamak için kullandığı tipik bir söylemdir. Churchill için uzlaşma, düşmanın taleplerini kabul etmek değil, savaşın kazanımlarını boşa çıkarmak anlamına gelir. Dolayısıyla barış ancak zaferin ardından gelebilir; aksi halde yanlışın üstünlüğüne rıza gösterilmiş olur.

Bugün bu söz, ilkeli duruşun gücünü gösterdiği kadar, mutlak reddedişin getirebileceği riskleri de düşündürür. Uzlaşmazlık bazen kararlılığın işaretiyken bazen de diyalog kanallarını kapatan bir katılığa dönüşebilir. Churchill'in bu cümlesi, böyle bir gerilimin tarihsel bir örneğidir.