“Kendi adıma, bir siyasetçinin, rakiplerinde uyandırdığı düşmanlıklarla değerlendirilmesi gerektiğini her zaman hissetmişimdir. Ben her zaman onların kınamasını yalnızca tatmak için değil, sonuna kadar hak etmek için de çaba gösterdim.”

Churchill burada siyasetin çatışmacı doğasını adeta bir ölçüt haline getiriyor. Ona göre bir siyasetçinin ağırlığı ya da etkisi, rakiplerinin ona ne kadar öfke duyduğuyla anlaşılabilir. Ancak daha ince bir nokta var: Churchill yalnızca düşmanlık uyandırmaktan hoşlanmadığını, aynı zamanda bu düşmanlıkları ciddi bir siyasi duruşla "hak etmek" istediğini söylüyor.

Bu ifade, siyaseti bir halkla ilişkiler çabası değil, ilkelerin ve çıkarların açıkça çarpıştığı bir mücadele olarak gördüğünü gösterir. Bir siyasetçi herkesi memnun etmeye çalışıyorsa, muhtemelen güçlü bir tavır koymuyordur. Churchill'in dilinde "hak edilmiş düşmanlık", tutarlılığın ve cesaretin bir işaretidir.

Bugün okura söylediği şey, siyasette ve genel olarak kamusal yaşamda, ciddi bir duruşun kaçınılmaz olarak muhalefet ve eleştiri doğuracağı, önemli olanın bu eleştiriyi göze almak kadar hak etmek olduğudur. Bu bakış, popülizmin herkesi memnun etme eğilimine karşı, ilkeli ve açık bir siyasi mücadelenin değerini öne çıkarır.