“Ama bu dönemde yavaş yavaş, Eski Ahit'in, dünyanın açıkça yanlış olan tarihiyle, Babil Kulesi'yle, bir işaret olarak gökkuşağıyla vb. vb. ve Tanrı'ya intikamcı bir tiranın duygularını atfetmesiyle, Hinduların kutsal kitaplarından ya da herhangi bir barbarın inançlarından daha güvenilir olmadığını görmeye başlamıştım.”

Darwin bu sözlerinde, gençliğinde benimsediği Hristiyan inancından neden uzaklaştığını kendi entelektüel gelişimi çerçevesinde anlatır. Ona göre Eski Ahit'teki anlatılar, dünyanın bilinen tarihsel gerçekleriyle çelişir; Babil Kulesi ve gökkuşağının bir işaret olarak sunulması gibi unsurlar ona tarihsel doğruluktan yoksun görünür. Ayrıca Tanrı'ya intikamcı ve zorba bir hükümdarın duygularının atfedilmesini ahlaki açıdan sorunlu bulur.

Darwin'in buradaki tutumu, dinî metinlere yönelik bilimsel ve tarihsel bir değerlendirmedir. Aynı ölçütü başka dinlerin kutsal kitaplarına da uygulayarak Eski Ahit'i Hinduların kutsal metinleriyle ya da "barbar" olarak nitelendirdiği halkların inançlarıyla eşdeğer görür. Bu, on dokuzuncu yüzyılın karşılaştırmalı din yaklaşımını ve doğa bilimlerinin yükselişinin dinî otorite üzerindeki etkisini yansıtır.

Metin bugün okunduğunda, Darwin'in kişisel inanç kaybının bir reddiye olmaktan çok, kanıta dayalı düşünmeye geçiş sürecinin bir anlatısı olduğu görülür. Dinî metinlerin doğruluk iddiasını eleştirirken aynı zamanda dönemin Batı merkezli bakışının izlerini de taşır.

Darwin'in otobiyografisinin din hakkındaki bölümünden alınmıştır. Darwin burada, Beagle yolculuğu sonrasındaki bilimsel çalışmaları ilerledikçe Hristiyanlıktan uzaklaşma sürecini anlatır. Otobiyografi ilk olarak 1887'de oğlu Francis Darwin tarafından bazı dinî bölümler çıkarılarak yayımlanmış, tam metin ise sonradan basılmıştır.