“Barnacle'lar çok yüksek bir aileydi ve çok kalabalık bir aileydi. Bütün devlet dairelerine dağılmışlardı ve her türlü resmî görevi ellerinde tutuyorlardı. Ya millet Barnacle'lara büyük bir minnet borcu altındaydı ya da Barnacle'lar millete büyük bir minnet borcu altındaydı. Hangisi olduğu oybirliğiyle karara bağlanmış değildi; Barnacle'ların kendi görüşü, milletin de kendi görüşü vardı.”

Dickens bu pasajda Barnacle ailesi üzerinden İngiliz bürokrasisinin içine işlemiş kayırmacılığı ve verimsizliği hicveder. Ailenin "yüksek" ve "kalabalık" oluşu, toplumsal konumun liyakatten değil, aile bağlarından ve bürokratik ağlardan kaynaklandığını vurgular. Devlet dairelerine "dağılmış" olmaları, bir sarmaşık gibi kurumları sarmış bir çıkar ağını akla getirir.

Dikkat çekici nokta, yazarın borç ilişkisini belirsiz bırakmasıdır: Millet mi Barnacle'lara borçlu, Barnacle'lar mı millete? Bu belirsizlik, bürokrasinin kendi varlığını meşrulaştıran kapalı bir mantık ürettiğini gösterir. Her iki taraf da kendi görüşünde ısrar ettiği için bu soru hiçbir zaman çözülmez; böylece mevcut düzen kendini sürdürür.

Bugün de söz, kamu kurumlarındaki atamalarda ve "devlet içinde devlet" gibi yapılarda liyakat yerine tanıdıklığın geçerli olduğu durumları anlatmak için güçlü bir hiciv örneğidir.

Bu pasaj, Charles Dickens'ın 1855 tarihli romanı Little Dorrit'in birinci kitabının 10. bölümünde yer alır. Romanda "Merasim Dairesi" (Circumlocution Office) adı verilen kurmaca kurum, İngiliz devlet bürokrasisinin verimsizliğini ve işleri nasıl yokuşa sürdüğünü hicveder. Barnacle ailesi, işte bu bürokrasiyi elinde tutan, birbirine bağlı memur ailelerinden biridir. Dickens, dönemin Hazine ve diğer kamu dairelerinde yaygın olan kayırmacılığı ve sorumluluktan kaçışı eleştirmek için bu aileyi mizahi bir abartıyla çizer.