“Bay Brass'ın bir ilkesi vardı: İltifat etme alışkanlığı, insanın dilini hiçbir masrafa girmeden yağlanmış halde tutardı; hukukla uğraşan bir kişide her zaman hazır ve akıcı olması gereken bu yararlı organın asla paslanmaması ya da menteşeleri üzerinde dönerken gıcırdamaması gerektiğinden, o da zarif sözler ve övgü dolu ifadeler söyleyerek kendini geliştirme fırsatlarını pek az kaçırırdı.”

Dickens burada Bay Brass karakteri üzerinden çıkarcı nezaketi ve sahte iltifatı hicveder. Bay Brass'a göre iltifat etmek, dili sürekli akıcı ve kullanıma hazır tutan ucuz bir araçtır. Yazar, dili "yağlanan" bir makine parçası gibi düşünerek iltifatın mekanik ve samimiyetten uzak yönünü vurgular. Dilin paslanmaması, gıcırdamaması ifadeleri ise bir hukuk insanının asıl işinin düşünmek değil, konuşmak olduğunu ima eden ironik bir bakış içerir.

Bu betimlemede iltifat, insan ilişkilerini geliştiren içten bir davranış olarak değil, mesleki bir beceri ve fırsatçılık aracı olarak sunulur. Bay Brass, zarif sözleri güzel oldukları için değil, kendisine pratik yarar sağlayacağı için söyler. Dickens böylece hukuk ve iş dünyasındaki yapmacık nezaketin ardındaki çıkar ilişkisini açığa çıkarır. "Hiçbir masrafa girmeden" ifadesi, bu tür iltifatların kişiye bir şey kaybettirmediğini, aksine ucuz bir yatırım olduğunu ima eder.

Bugün okura, nezaket ile dalkavukluk arasındaki farkı düşündürür. Sözlerin içtenliği, söylenme amacında saklıdır; menfaat için yağlanan dil, kulağa hoş gelse de güvenilirlikten uzaktır. Dickens'ın ironisi, mesleki iletişimin çoğu zaman bu tür sahte akıcılığa dayandığını hatırlatır.

The Old Curiosity Shop'un 35. bölümünden alınan bu pasaj, romandaki avukat Bay Brass'ın karakterini tanıtır. Dickens, Viktorya dönemi hukuk dünyasına yönelik eleştirisini Bay Brass üzerinden yapar; onun ikiyüzlü ve çıkarcı nezaketini betimlerken dönemin meslek ahlakına dair bir taşlama sunar.