“Bir yaz sabahı güneş doğmadan bir saat önce Londra sokaklarının sunduğu görünüm, talihsiz zevk arayışları ya da bundan pek de az talihsiz olmayan iş uğraşları onları bu sahneye iyice aşina kılan az sayıdaki kişi için bile son derece çarpıcıdır. Başka zamanlarda meşgul, hevesli bir kalabalıkla dolu görmeye alıştığımız sessiz sokaklarda ve gün boyunca hayat ve telaşla kaynayan, o sırada sakin ve sımsıkı kapalı duran binalarda çok etkileyici bir soğuk, yalnız ve ıssız bir hava vardır.”

Dickens bu pasajda şehrin bildik karmaşasından tamamen farklı bir anını, gün doğumundan önceki sessizliği betimler. Gündüzleri insan seliyle dolup taşan sokakların o saatte ıssız ve soğuk görünmesi, yazarın dikkatini çeken bir tezattır. Kalabalığın, telaşın ve gürültünün yokluğu, kentin adeta başka bir kimliğe bürünmesine yol açar; tanıdık mekânlar yabancılaşır, canlılık yerini durgun bir ıssızlığa bırakır.

Yazar bu gözlemi yalnızca estetik bir manzara olarak sunmaz. Zevk ya da iş peşinde sabahın o saatinde sokakta olan insanların "talihsiz" olarak nitelenmesi, dönemin toplumsal koşullarına dair ince bir eleştiri de barındırır. Geceyi eğlencede geçirenlerle çalışmak zorunda kalanlar, şehrin görünmeyen yüzünün tanıklarıdır.

Bugünün okuruna bu pasaj, modern kentin hiç durmayan ritminin kısa bir mola verdiği anlardaki sessizliği ve o sessizliğin içinde barındırdığı melankoliyi hatırlatır. Kalabalıkların içinde fark edilmeyen binalar ve sokaklar, insanlar çekildiğinde kendi soğuk ve yalnız varlıklarını açığa vururlar.

Bu pasaj, Dickens'ın 1836'da yayımlanan ilk kitabı olan Sketches by Boz'daki 'The Streets — Morning' başlıklı bölümden alınmıştır. Eser, yazarın çeşitli gazete ve dergilerde yayımladığı Londra gözlemlerini bir araya getirir. Dickens bu bölümde Londra sokaklarını günün farklı saatlerinde betimler; burada şafaktan hemen önceki saat, şehrin gündüzki hareketliliğiyle karşıtlık içinde ele alınır.