“Hayatımda bir gün bile iş yapmadım; hepsi eğlenceydi.”

Edison'un bu sözü, çalışma ile tutku arasındaki sınırın kaybolduğu bir yaşamı anlatır. Ona göre yaptığı iş, zorunluluk ya da yük olarak yaşanmamıştır; icat etmek, denemek ve çözmek onun için bir oyun kadar keyifli bir uğraştır. Bu yüzden "iş" kelimesinin çağrıştırdığı zorlama, sıkıntı ve rutin duygusunu reddeder.

Bu söz, Edison'un çalışma disipliniyle ilgili yaygın imajla ilginç bir tezat oluşturur. O, uzun saatler laboratuvarda kalan, yoğun ve yorucu bir tempoda çalışan biri olarak bilinir. Ancak söz, dışarıdan "çalışma" olarak görülen bu sürecin kendisi için nasıl özümsendiğini gösterir: Bir insan yaptığı işi sevdiğinde, çaba ve yorgunluk bile o etkinliğin doğal ve zevkli bir parçası haline gelir. Edison için asıl ödül, bir sorunun çözülmesi ya da bir buluşun ortaya çıkmasıdır; maddi kazanç değil, sürecin kendisi.

Bugünün okuru için söz, iş ve mutluluk arasındaki ilişkiye dair güçlü bir hatırlatmadır. İnsanın yetenekleriyle ilgilerini birleştirebildiği bir uğraş bulması, çalışmanın anlamını bütünüyle değiştirebilir. Edison'un sözü aynı zamanda, tutkunun sürdürülebilir bir üretkenliğin kaynağı olabileceğini; dışarıdan çok zor görünen çabaların, içsel bir tatmin söz konusu olduğunda kendiliğinden ve keyifle yapılabileceğini gösterir.