“Bol bol yürüyüşe çık ki iyice sağlıklı olasın; ayrıca çok fazla okuma, büyüyene kadar kendine bir şeyler sakla.”

Einstein bu kısa mektupta oğlu Eduard'a iki pratik öğüt veriyor: sağlığını bedensel hareketle koruması ve okumayı bir yarışa dönüştürmemesi. İlk öğüt, açık havada yürümenin iyileştirici gücüne duyulan güveni yansıtır. İkinci öğüt ise daha derin bir pedagojik sezgiyi barındırır: Bilmek yalnızca erken yaşta çok okumak değildir; zihnin de beden gibi olgunlaşmasını beklemek, öğrenme isteğini ilerleyen yıllara saklamak gerekir.

Einstein'ın 'kendine bir şeyler sakla' ifadesi, çocuğu bir bilgi depolama makinesi olarak görmeyen, öğrenmeyi yaşam boyu süren bir merak ve keyif süreci olarak değerlendiren bir yaklaşımı ortaya koyar. Bu tavsiye aynı zamanda onun otoriter eğitime karşı mesafeli duruşuyla da uyumludur: Zorlama, erken tüketim ve aşırı yüklenme, öğrenmenin doğal ritmini bozar.

Bugünün okuruna bu söz, hız ve üretkenlik kültürüne karşı ölçülü bir yaşam dengesini hatırlatıyor. Öğrenmeyi belli bir dönemin görevine indirgemek yerine, merakı canlı tutmak ve bedeni ihmal etmemek gerektiğini söylüyor.

Einstein, oğlu Eduard'a Haziran 1918'de yazdığı bir mektupta o dönemde hasta olan ya da sağlığı hassas olan oğluna iyi gelmesi için yürüyüşler yapmasını ve okumayı ağırlaştırmamasını öneriyor. Mektup, Birinci Dünya Savaşı'nın son aylarında, Einstein'ın Berlin'de bilimsel çalışmalarını sürdürürken ailesiyle yazışmalarını düzenli tuttuğu bir dönemde kaleme alınmıştır.