“Mutlu bir insan, gelecek hakkında çok fazla düşünmeyecek kadar hoşnuttur içinde bulunduğu andan.”

Einstein bu sözünde mutluluğun, insanı gelecek kaygısından uzaklaştıran bir hâl olduğunu dile getirir. Mutlu kişi, yaşadığı anın doyumu içinde olduğundan, zihnini sürekli olarak ileride olabileceklere yormaz. Burada mutluluk, bir tür zihinsel sükûnet ve âna gömülme hâli olarak resmedilir.

Ancak söz aynı zamanda örtülü bir gerilimi de barındırır: Gelecek üzerine düşünmek çoğu zaman huzursuzluk ve belirsizlikle ilişkilidir. Einstein'ın kendi yaşamı göz önüne alındığında, onun bilimsel merakı ve toplumsal sorumluluk duygusu sürekli olarak geleceğe yönelik bir ilgiyi de içermiştir. Yine de burada gençlik yıllarına ait bir metinde, doyumlu bir yaşamın insanı içine kapanık bir dinginliğe götürebileceği kabul edilir.

Söz, mutluluğu yalnızca bir duygu değil, aynı zamanda zamanla kurulan bir ilişki biçimi olarak görmeye davet eder. Mutlu insan için şimdiki an, geleceğin gölgesinden uzak, yeterli ve anlamlıdır. Bu yaklaşım, günümüzün sürekli planlama ve kaygı kültürü içinde okura, anın değerini fark etmeye dair sade bir hatırlatma sunar.

Einstein bu sözü 18 Eylül 1896'da, 17 yaşındayken, İsviçre'nin Aarau kentindeki kanton okulunda yazdığı 'Meine Zukunftspläne' (Gelecek Planlarım) başlıklı Fransızca okul kompozisyonunda kaleme almıştır. Metin, onun gençlik dönemindeki düşünme biçimini ve yaşam felsefesini yansıtan erken bir belgedir.