“Bugünkü dinlerin mensupları, bu dinlerin kurucularının ruhu içinde düşünmeye, yargılamaya ve eylemeye ciddi biçimde çaba gösterselerdi, farklı dinlere inananlar arasında imana dayalı hiçbir düşmanlık var olmazdı. Dahası, inançlardaki karşıtlıkların bile önemsiz olduğu ortaya çıkardı.”

Bu sözde Einstein, dinler arası çatışmanın kaynağını dinlerin özünde değil, mensuplarının yüzeysel ve kavgacı yorumlarında arar. Ona göre kurucu figürlerin öğretilerinin özü; merhamet, adalet ve insan kardeşliği gibi evrensel değerlerdir. Bu değerlere ciddiyetle bağlı kalan insanlar, farklı inançlara sahip olsalar da aralarında düşmanlık yaratacak bir temel bulamazlar.

Einstein, dinî inanç farklılıklarını ikincil görür; önemli olan, o inancın ahlaki çekirdeğini yaşamda hayata geçirmektir. Kurucu figürlerin öğretileri arasında pratikte çok az fark olduğunu, asıl ayrışmanın kurumların ve bireylerin dogmatik, dışlayıcı tutumlarından kaynaklandığını ima eder. Bu düşünce, kendi kişisel bir tanrıya inanmayan ama bilimsel hayranlığı 'kozmik dindarlık' olarak gören tavrıyla da uyumludur.

Sözün bugünkü değeri, dinler arası hoşgörünün pasif bir 'karışmama' değil, kurucu öğretilerin ahlaki özünün aktif biçimde yaşanması olduğu fikridir. İnanç farkları ahlaki eylemin önüne geçmediğinde, ortak insanlık bağı kendiliğinden görünür hale gelir.

Einstein, 27 Ocak 1947'de kendisine gönderilen telgrafla, Amerikan kardeşliğinin bir göstergesi olarak düzenlenen Ulusal Hristiyanlar ve Yahudiler Kongresi için bir mesaj yazması istenmiştir. Bu sözler, söz konusu talep üzerine telgrafın üzerine Almanca olarak elle yazılmıştır.