“Onda [Pablo Casals] özellikle hayran olduğum şey, yalnızca kendi halkının zalimlerine değil, şeytanla iş birliği yapmaya her an hazır olan bütün o fırsatçılara karşı da gösterdiği karakterli tutumudur. O, dünyanın, kötülüğü yapanların kendisinden çok, kötülüğe göz yuman ve onu teşvik edenler tarafından tehdit edildiğini açıkça kavramıştır.”

Einstein bu sözünde Pablo Casals'ı yalnızca bir müzisyen olarak değil, ahlaki bir duruşun simgesi olarak da ele alır. Casals'ın İspanya ve Katalonya bağlamında baskıya karşı gösterdiği direniş, Einstein için bireysel cesaretin ve vicdani tutarlılığın örneğidir. Burada asıl vurgu, kötülüğün doğrudan failinden çok, ona sessiz kalan, destek veren ya da koşullara uyum sağlayan 'fırsatçılar'ın yarattığı tehlikedir.

Einstein'a göre kötülük çoğu zaman tek başına zafer kazanamaz; onu güçlü kılan, geniş bir sessizlik ve uyum ağıdır. Sessiz kalanlar, durumu kendi çıkarına göre yorumlayanlar ve zor zamanlarda taraf değiştirenler, zulmün sürmesi için gereken zemini hazırlar. Casals'ın değeri, bu konformizmi reddederek sanatsal kariyerini bile riske atacak biçimde ilkeli davranmış olmasıdır.

Sözün bugüne söylediği şey açıktır: Bir toplumda adaletsizlik yalnızca kötü niyetli azınlığın eseri değildir; asıl sorumluluk, gören ama tepki vermeyen çoğunluğun tutumundadır. Einstein bu nedenle karakterli duruşu, sanatsal ya da bilimsel başarıdan ayrı, hatta ondan daha yüksek bir değer olarak öne çıkarır.