“Yerleşik Kilisemizin kavramı zaman zaman yanlış anlaşılıyor ve bence yaygın biçimde yeterince takdir edilmiyor. Onun rolü, Anglikanizmi diğer dinleri dışlayarak savunmak değildir. Aksine Kilise, bu ülkede tüm inançların özgürce yaşanmasını koruma görevine sahiptir.”

Bu söz, İngiltere'deki yerleşik kilise düzeninin sanıldığının aksine dışlayıcı değil, kapsayıcı bir işleve sahip olduğunu anlatır. II. Elizabeth, Anglikan Kilisesi'nin devletle olan özel ilişkisinin diğer dinleri bastırmak için kullanılmadığını; tam tersine, bu yapının ülkedeki tüm inanç gruplarının özgürlüğünü güvence altına alma sorumluluğu taşıdığını savunur. Bu yaklaşım, dini çoğulculuğun devlet yapısıyla nasıl bağdaşabileceğine dair pratik bir örnektir.

Sözdeki "yanlış anlaşılma" ifadesi, yerleşik bir kilisenin varlığının çoğu zaman ayrıcalıklı bir dinin dayatılması olarak algılanabileceğine işaret eder. Ancak kraliçenin çizdiği çerçevede, kilisenin ayrıcalığı bir tekel kurmak değil, tüm inançlara alan açan bir düzenin parçası olmaktır. Bu, çok kültürlü ve çok dinli bir toplumda, geleneksel kurumların nasıl yeniden yorumlanabileceğine dair dikkatli bir denge arayışını yansıtır.

Söz, din-devlet ilişkileri üzerine düşünen okura, bir geleneğin dışlayıcılıkla özdeşleştirilmesinin her zaman doğru olmayabileceğini hatırlatır. Aynı zamanda dini özgürlüğün ancak bütün inançlar için eşit biçimde korunduğunda anlamlı olacağı fikrini güçlendirir. Bu mesaj, laiklik ve dini özgürlük tartışmalarının sürdüğü çağdaş toplumlar için de geçerliliğini korur.