“Bugünkü tutumum şudur: Hristiyanlıkta takdir ettiğim çok şey olsa da kendimi ortodoks Hristiyanlıkla özdeşleştiremiyorum. Size tüm alçakgönüllülüğümle söylemeliyim ki, bildiğim haliyle Hinduizm ruhumu tamamen tatmin ediyor, bütün varlığımı dolduruyor ve Bhagavad Gita ile Upanişadlar'da, Dağdaki Vaaz'da bile bulamadığım bir teselli buluyorum.”

Gandi bu sözlerinde kendi manevi duruşunu, Hristiyanlığa duyduğu saygıyı koruyarak ama inanç kimliğini Hinduizm'de bularak anlatıyor. Ortodoks Hristiyanlıkla kendini özdeşleştirememek, kurumsal ya da dogmatik bir din anlayışından çok, kişisel ve içsel olarak hangi öğretilerin onu bütünüyle kuşattığı meselesidir. Burada dinleri karşılaştırmaktan çok, kendi ruhsal deneyimini dürüstçe dile getirmektedir.

Bhagavad Gita ve Upanişadlar'ı öne çıkarması, Hint düşüncesinin kendi hayatındaki merkezî yerini gösterir. Dağdaki Vaaz'a atıf yapması ise İsa'nın öğretisini değersiz görmekten değil; aksine bu metni de bildiğini, ona saygı duyduğunu, ancak kendi iç huzurunu başka metinlerde daha derinden bulduğunu ifade eder. Gandi'nin dindarlığı eklektik değil, kökleri Hinduizm'de olan ama başka inançların değerlerini tanıyan bir maneviyattır.

Bu yaklaşım, dinler arası diyaloğun hem saygıyı hem de kişisel duruşu koruyabileceğini gösterir. Bugün de farklı inançlarla karşılaşan insanlar için dürüst bir kendini tanımlama örneği sunar.

1920'li yıllarda, muhtemelen Hristiyan misyonerlerle ya da inanç meselelerine eğilen dostlarıyla yaptığı bir yazışmada ya da konuşmada dile getirilmiştir. Gandi, Hristiyanlığın ahlaki öğretisine saygı duyduğunu sık sık belirtmiş, ancak kendi inanç bütünlüğünü Hinduizm çerçevesinde korumuştur.