“Yedi toplumsal günah: ilkesiz siyaset, emeksiz servet, vicdansız zevk, karaktersiz bilgi, ahlaksız ticaret, insaniyetsiz bilim ve fedakârlıksız ibadet.”

Gandi'nin sıraladığı yedi toplumsal günah, bireysel ahlakın ötesine geçen, toplumun işleyişindeki yapısal çarpıklıklara işaret eden bir listedir. Her madde, aslında değerli olan bir kavramın, kendisine eşlik etmesi gereken ahlaki temelden koparıldığında nasıl zararlı hale geldiğini gösterir. Siyasetin ilkesiz olması, gücün sadece iktidar için kullanılması anlamına gelir; emeksiz servet, kazanç ile üretim arasındaki bağın kopmasıdır.

Listedeki diğer maddeler de benzer bir mantıkla kurulmuştur: Zevk, vicdan duygusunu yitirdiğinde sadece bencilce bir haz arayışına dönüşür; bilgi, karakterle birleşmediğinde kibirli ve tehlikeli olur. Ticaretin ahlaktan yoksunluğu sömürüye, bilimin insanlıktan kopması da acımasız uygulamalara yol açar. Son madde olan fedakârlıksız ibadet ise dinin biçimsel bir ritüele indirgenmesini eleştirir.

Bu yedi maddelik formül, Gandi'nin etik anlayışının özünü yansıtır: Bireyin ve toplumun bütün faaliyetleri, doğruluk ve başkalarına karşı sorumluluk ekseninde yürümelidir. Bugün de kamusal tartışmalarda, eğitimde, ekonomide ve din alanında sıkça başvurulabilecek bir ölçütler kümesi sunar.

Bu liste, Gandi'nin 22 Ekim 1925 tarihli 'Young India' dergisindeki bir yazısının sonunda yayımlanmıştır. Kendisi bu yedi maddeyi, modern toplumun ahlaki zafiyetlerini özetleyen bir çerçeve olarak sunmuştur.