“Geçici olan her şey yalnızca bir benzetmedir.”

Bu söz, duyularla algılanan dünyanın gelip geçici olduğunu ve asıl anlamın bu görünenlerin ötesinde bulunduğunu anlatır. Geçici olan, kendinde bir amaç değildir; daha yüksek bir gerçekliği ima eden bir simge, bir benzetmedir. Goethe, dünyevi olandan hareketle ebedi olana işaret eder.

Faust'un sonunda bu düşünce, eserin bütününe bir anahtar sunar: Yaşananlar, kazanılanlar, acılar ve hazlar geçicidir; ama onların ardındaki arayış, aşk ve çaba kalıcı bir anlam taşır. Dünyadaki güzellik ve düzen, görünmeyen bir bütünün yansıması gibidir.

Bugün bu söz, insanın geçici olana nasıl bağlandığını düşünmek için bir davet olarak okunabilir. Sahip olunan şeylerin, makamların, hatta yaşamın kendisinin geçiciliği; bunların ardındaki değerleri aramayı öğütler. Söz, bir teselli olduğu kadar bir uyarıdır da: Geçici olanı mutlaklaştırma.

Söz, Faust'un ikinci bölümünün sonunda, mistik koro tarafından söylenir. Goethe, eserini bu ünlü dizeyle sona erdirerek dünyevi olan ile ilahi hakikat arasındaki ilişkiyi özetler.