“Gerçek bir Alman erkeği hiçbir Fransız'ı sevmez, ama onların şaraplarını pek sever.”

Verilen kısa parça, Goethe'nin Faust'undaki meşhur dizelerin ilk bölümüdür ve tek başına eksik bir cümle olarak görülebilir. Tam halinde söz, milliyetçi bir Alman tavrını alaya alarak, Almanların Fransızları sevmediğini ama onların şaraplarını pek sevdiğini söyler. Buradaki mizah, milliyetçi söylemin pratik zevkler karşısındaki tutarsızlığını gösterir.

Goethe, Mephistopheles'in ağzından milliyetçi önyargıları ciddiye almadan, onları kültürel bir hiciv diliyle ele alır. Şarap imgesi, düşman olarak sunulan bir ulusun kültürel ürününden alınan zevki vurgulayarak siyasi söylemle gündelik yaşam arasındaki çelişkiyi açığa çıkarır.

Bugün bu ifade, ulusal kimlik ve kültürel alışveriş arasındaki gerilimi anlamak için hâlâ öğreticidir. İnsanların söylemde reddettikleri şeylerden gündelik yaşamda nasıl faydalanabildiklerini gösteren ironik bir aynadır.

Faust'un Birinci Bölümünde Leipzig'deki Auerbach Mahzeni sahnesinde, Mephistopheles ve diğer öğrenciler içki âleminde milliyetçi tutumlarla alay eden şarkılar söyler. Goethe, bu sahne aracılığıyla dönemin Alman milliyetçi söylemini ve taşra burjuvazisinin dar kültürel ufkunu eleştirel bir mizahla yansıtır.