“Gözyaşı döken erkekler iyidir. Kuru kalpli, kuru gözlü olan herkes benden uzak dursun!”

Goethe burada duygusal derinliğin ve şefkatin bir erdem olduğunu söyler. Gözyaşı döken erkekle, duygularını bastırmayan, acıya ve başkalarının ıstırabına duyarlı kalan insanı öne çıkarır. 'Kuru kalp' ve 'kuru göz' ifadeleri ise hissizliği, katılığı ve başkalarının acısına kendini kapamayı simgeler. Böyle insanların yanında olmak istememesi, duygusallığı zayıflık sayan, merhameti dışlayan bir insan anlayışını reddettiğini gösterir.

Bu söz, Goethe'nin çağındaki akılcılık ve duygusallık arasındaki gerilime ışık tutar. Aydınlanma'nın soğukkanlı aklı ile Romantizmin duyguya verdiği değer arasında Goethe, duygunun ahlaki ve insani önemini vurgular. Gözyaşını cinsiyete bağlamayarak erkekliğe dair kalıpları da sorgular: Duygulanmak, insan olmanın ve ahlaki duyarlılığın işaretidir.

Günümüzde de söz, duygusal zekânın ve empati yeteneğinin önemine işaret eder. 'Erkekler ağlamaz' gibi klişelerin aksine Goethe, gözyaşını insanı insan yapan bir özellik olarak savunur.

Bu ifade de 'Seçilmiş Yakınlıklar' romanının birinci bölümünden alınmıştır. Romanda duygusal bağların ve tutkuların yüceltildiği, karakterlerin iç dünyalarının önemli olduğu bir sahnede yer alır.