“Faydasız bir hayat, erken bir ölümdür.”

Goethe bu kısa ve yoğun cümlede yaşamın değerini, onun ne ölçüde anlamlı kullanıldığına bağlar. Biyolojik olarak yaşamakla gerçekten yaşamak arasındaki farkı vurgular: Bir insan nefes alıyor olabilir; fakat günlerini bir amaca, üretime, başkalarına ya da kendi gelişimine yönelik hiçbir katkı sunmadan geçiriyorsa, bu varoluş ölüme erken yakalanmış sayılır. 'Faydasız' sözcüğü burada yalnızca toplumsal üretkenliği değil, içsel ve ahlaki anlamda bir boşluğu da ima eder.

Söz, Goethe'nin klasik dönemindeki Stoacı ve hümanist bakışını yansıtır: İnsan, yetilerini geliştirmek, eyleme geçmek ve kendinden bir iz bırakmakla yükümlüdür. Hareketsizlik, atalet ve edilgenlik, onun gözünde yalnızca bir zaman kaybı değil, yaşamın özüne aykırı bir durumdur.

Bugün de bu düşünce, insanın kendini gerçekleştirme ve anlam bulma arayışında güçlü bir uyarı işlevi görür. Yaşamın uzunluğundan çok içeriğinin önemli olduğunu hatırlatır; nitelikli ve amaçlı bir hayatın, süre ne olursa olsun daha dolu olduğunu söyler.

Söz, Goethe'nin 1787'de tamamladığı ve ilk kez sahnelenen 'Iphigenia Tauris'te' (Iphigenie auf Tauris) adlı beş perdelik oyununda yer alır. Euripides'in konusunu işlediği bu klasik dramada Goethe, Yunan mitolojisindeki İphigenia karakteri üzerinden insanlık, saflık ve uzlaşma temalarını ele alır. Oyun, Goethe'nin İtalya yolculuğu sırasında kazandığı klasik sadelik ve denge anlayışının olgun bir örneğidir.