“Hep uzaklara mı gitmek istersin? Bak, iyi olan o kadar yakında ki. Öğren sadece mutluluğu yakalamayı, çünkü mutluluk her zaman oradadır.”

Bu dörtlükte Goethe, insanın sürekli uzaklarda, gelecekte ya da başka yerlerde aradığı mutluluğun aslında elinin altında olduğunu söyler. "İyi olan" yakındadır; önemli olan, gözün uzağa takılıp kalması yerine, insanın bulunduğu anda ve yerde mutluluğu fark edebilmesidir. Bu, dikkati dışarıya değil, mevcut yaşantının içine çeviren bir çağrıdır.

Goethe'nin bu düşüncesi, onun dünyayı kavrayış biçimiyle yakından ilişkilidir. Ona göre asıl yaşam, soyut hayallerde değil, somut deneyimlerde ve insanın her gün içinde bulunduğu küçük anlarda saklıdır. Mutluluk bir hedef değil, fark edilmesi gereken bir durumdur. Sürekli başka bir yere gitme arzusu, kişinin önündeki güzelliği görmesini engeller.

Bu söz, günümüzde de yaygın bir yanılgıya işaret eder: mutluluğun hep başka bir yerde, daha iyi bir işte, daha başka bir hayatta olduğu düşüncesi. Oysa bu dörtlük, mutluluğun bir varış noktası olmadığını, dikkat ve kabulle şimdiki anda deneyimlenecek bir şey olduğunu hatırlatır. Öğrenilmesi gereken şey, mutluluğu yakalama becerisidir; çünkü mutluluk, arayıp duranın gözünün önünde zaten vardır.

Bu söz, Goethe'nin 'Erinnerung' (Anımsama) başlıklı şiirinden alınmıştır. Şiirin yazıldığı dönem Goethe'nin lirik üretiminin olgunlaştığı, doğa ve insan yaşamına dair içsel deneyimlere yoğunlaştığı yıllara denk gelir. Dörtlük, şairin insanın yaşamı algılama biçimine ilikin genel bir huzursuzluğu dile getirdiği ve dikkati yakın çevreye, mevcut ana çeviren bir uyarı niteliği taşır.