“Zaferi çalmam.”

Bu söz, zaferin ancak dürüst ve meşru yollarla kazanıldığında bir değer taşıdığına işaret eder. İskender'in askerî dehası ve onur anlayışı göz önüne alındığında, burada hileli taktiklerle ya da beklenmedik bir avantajla elde edilecek bir başarıyı reddettiği anlaşılır. Ona göre gerçek zafer, rakibin de aynı koşullarda mücadele ettiği açık bir karşılaşmanın sonucu olmalıdır.

Bu düşünce, antik dünyada yaygın olan agonistik, yani rekabete dayalı şeref anlayışını yansıtır. Savaş yalnızca sonuç alınacak bir araç değil, aynı zamanda kişinin cesaretini, zekâsını ve liderliğini kanıtladığı bir sahnedir. Zaferi çalmak, bu sahneyi anlamsızlaştırır; çünkü hileyle kazanılan başarı, galibin yeteneklerini değil yalnızca fırsatçılığını gösterir.

Günümüz okuruna bu söz, başarıya giden yolda yöntemlerin en az sonuç kadar önemli olduğunu hatırlatır. Rekabette, iş hayatında ya da kişisel hedeflerde kestirme ve etik dışı yollara sapmak, elde edilen kazancın değerini düşürür. İskender'in ifadesi, kazanmanın tek başına yeterli olmadığını, nasıl kazanıldığının da bir karakter meselesi olduğunu vurgular.