“Gösterişsiz bir kulübede kitaplarımla, ailemle ve birkaç eski dostumla, sade bir domuz pastırması yiyerek ve dünyanın dilediği gibi akıp gitmesine izin vererek kapanıp kalmayı, insan gücünün verebileceği en görkemli makamı işgal etmeye tercih ederim.”

Jefferson burada kamusal hırsın ve siyasi gücün, özel yaşamın sade mutlulukları karşısındaki değersizliğini vurgular. Onun için asıl zenginlik; kitapların, ailenin ve uzun süreli dostlukların sağladığı içsel doyumdur. Dünyanın gidişatını kontrol etme arzusundan vazgeçmek, bir tür özgürlük olarak sunulur.

Söz, Jefferson'ın kişisel değerler sıralamasını da yansıtır. Aktif siyasetin içinde bulunmuş biri olmasına rağmen ideal yaşamı, kamusal onur ve makamlardan çok, düşünceye, okumaya ve yakın insan ilişkilerine dayanır. "Dünyanın dilediği gibi akıp gitmesine izin vermek" ifadesi, olayları zorla yönlendirme tutkusundan uzak durmayı ve dinginliği tercih etmeyi anlatır.

Bugün bu söz, sürekli başarı ve yükselme baskısı altında yaşayan modern okura, anlamlı bir hayatın unvan ve güçten değil; sevgi, dostluk, bilgi ve iç huzurdan geçebileceğini hatırlatır.

Jefferson bu cümleyi, 7 Şubat 1788'de İskoç kökenli tüccar ve dostu Alexander Donald'a yazdığı mektupta kurmuştur. O sırada Jefferson, Paris'te ABD'nin Fransa nezdindeki elçisi olarak görev yapıyordu. Kamu görevinin yükümlülüklerini yerine getirirken bile zihninde, siyasi makamlardan uzak, sade bir yaşam ideali taşıyordu. Mektup, onun bu ikilemini ve özel yaşama duyduğu özlemi yansıtır.