“Aşk, senin benimle kendimi deştiğim bıçak olmandır.”

Kafka aşkı, iki kişinin birbirine mutluluk, huzur ya da kaçış sunduğu bir ilişki olarak değil; insanın kendi içine yönelmesini sağlayan, bazen acı veren bir ayna olarak betimler. 'Bıçak' imgesi şiddetin yanında keskin bir içe doğru kazıyı, 'benimle kendimi deşmem' ifadesi ise sevilen kişinin aracılığıyla insanın kendi karanlık yanlarıyla, bastırdıklarıyla, zayıflıklarıyla karşılaşmasını ima eder. Burada seven, hem bıçağı tutan hem de yarayı açan bir konumdadır; sevilen ise bu sürecin anahtarıdır.

Bu söz Kafka'nın aşk anlayışının tipik bir örneğidir: yakınlık çoğu zaman ona güven vermekten çok bir hesaplaşma, bir teşhir edilme duygusu yaşatır. Aşk, kendi iç dünyasına giden yolu açan ama aynı zamanda o yolda acıtan bir güçtür. Romantik aşkın coşkusundan çok, aşkın insanı kendi hakikatiyle yüzleşmeye zorlaması üzerinde durur.

Bugünün okuruna bu söz, aşkı toplumsal klişelerin dışında düşünme çağrısı yapar. Aşkın yalnızca sevinç ve doyum getirmesi beklenmez Kafka'ya göre; o aynı zamanda insanın kendisine dürüst bakmasını sağlayan, tedirgin edici ve dönüştürücü bir deneyimdir.

Kafka bu cümleyi, Milena Jesenská'ya 14 Eylül 1920'de Prag'dan yazdığı mektupta kurmuştur. Mektuplaşmaları Kafka'nın en yoğun ve edebî değeri yüksek yazışmalarından biridir. Milena'ya duyduğu bağlılığın hem çekici hem de kaygı verici yanını anlattığı bu dönemde aşkı böyle sert bir imgeyle ifade etmiştir.